yara..

ışıkları sönük içindeki şehrin
sokakların karanlık
kaldırımların ıssız bazen


ne gün,
ne güneş
ne de bahar çiçekleri
hiçbir renk,
hiçbir koku tat vermezken
ne şarkılar,
ne şiirler
ne düşler teselli etmez
umut yeşermezken
hayat..
hazin bir türkü
nakaratlar hıçkırık olur
bakışlarda nem bulutu
sessizlik isyan olur bazen

yitmeye görsün bizden biri!
işte o zaman,
hüzünlü bir sual sarar bizi

kime uzak


kime yakın


kime dost


kime yalnızız?..

bütün dert ve kederlerini unutur insan,
insanları sevince..
yaşamak daha da güzel
dostluk.. ve yürek bölüşülünce..

hele ki umut maviye bulanınca..

bütün yalnızlıkları
gamlı mutsuzlukları çekiyor insan
sığınınca kendine
duygular kılıflara
benlik zırhlara
yürek kuytulara kapanınca

ansızın gitmeler olursa bir gün?
kırılır kanar güller o zaman
kırılır..
kanar..
güller..

ve günler..

hayatta, bize hep kaybeteyi öğrettiler
ne kazanmayı
ne sevmeyi bildik biz
kimi sevdiysek yaraladık
kimi sevdiysek yara aldık hepimiz.
yara..

enes 2008