kaybolan yillar!
gunlerin getirdigi, yillarin gorurdugunden ne kadarda az
bu yuzden maziye, yuzumuz donuk hep..
oyle ki sigindigimiz kuytulardan bizden bir tek bizi sorar
kaybettiklerimizide biz sorariz hayata hep..
yureklerimizin kanayan yamasi hep yama ile sarilir oldu..
zamana yenik dusen duslerimizin golgesi ile suzdukce ufku
yarisiz yarinlar agir basar kiyilarimizda
ne bir dalaga, nede martilar.
donmesi beklenen
yada gidilesi umulan evrelerden uzak
koyaklarda soguk kayalarda eyleriz yurek salimizi
sokaklarin coskusu, caddelerin uzunlugu
yollarin coklugu, 'kaybolan yillarin' yoklugu
insanlarin senden uzakligi sana insansizligi
yitik sevilerden arda kalan yarali gulmelerle yasar olduk hayati!..
yakin tarihimizin uzak surgunleriyiz
bir hikayenin kefili, sessiz dugularin sahibi ezelden
son deminde kederden mutluluk damitir olduk
yuzumuz yalnizliga, yalnizlik yuregimize muhur oldu
kaybolan yillarin kekremsi es(ir)erleriyiz.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder